/ about

supported by:

logo-downloads-nl-web-groen

 

 

 

 

ujazdowski

Karina Beumer tworzy filmy, w których kumulują się powołane przez nią do życia sytuacje i interwencje. Filmy mają postać strumienia świadomości,dochodzi w nich do nieustannej wymiany ról: obraz zaczyna mówić a publiczność zostaje powołana do roli głównego tematu wydarzenia.Beumer nazywa te sytuacje formą współdziałania, narzuconego poprzez występy na żywo, występy i performanse, których nie jesteśmy nawet świadomi. Kluczowe są w nich uczucia. Rdzeniem filmów zawsze jest rozmowa między ludźmi lub między przedmiotami.

Jak nadać dialogowi kształt? Co oznacza powtórzenie improwizacji? Praktyka Beumer jest zaludniona przez różne osoby, a każda z nich może stać się aktorem i wspólnikiem w poszukiwaniu znaczenia trywialnych spraw życia codziennego.

Ostatnią ukończoną pracą Beumer jest trylogia filmowa pt. Where Do the Characters Go When the Story Ends? (Gdzie podziewają się bohaterowie,kiedy kończy się historia?)
– Centre for Contemporary art, U-jazdowski, Warsaw PL, March 2017

“Om het kunstwerk meer functie te geven, geeft ze in de film een schilderij de hoofdrol en het vermogen tot spreken. Dat omkeren doet ze met alle spelers van de film: toeschouwer krijgt hoofdrol en hoofdrol wordt rekwisiet. Ze maakt de kunstbeschouwer onderdeel van het werk door haar publiek in beeld te brengen.”
– Julia Steenhuisen: Studio Visit #10, Metropolis M, Oktober 2016

“Karina’s werk leest als een sputterende dialoog. Ze registreert, ordent, herschikt, … herschikt nog eens … en pakt uit met een desoriënterend maar fris, licht en humoristisch eindresultaat. Ergens in dat proces wordt de singuliere status van tekening, schilderij of video onttroond. De veelvoudige werkelijkheid wordt onttoverd doordat de gebruikte media zo in scene worden gezet dat ze als het ware tegen wil en dank met elkaar beginnen dialogeren. Op basis van haar mensenkennis en scherpe observaties ontregelt Karina de logica van fragmentarische omgangsvormen in een al even hortende beeldtaal. Zoals Van Ostaijen meer betekenis genereert door in het zinnetje “Wie is jij” een loopje te nemen met de grammatica, zo legt Karina iets van een menselijk tekort bloot door het onhandige, het onaangepaste uit te vergroten en de communicatie op speelse wijze te deconstrueren
– Dennis Van Mol, Wie is jij?, Juni 2016

“In an upfront, humorous and at times seemingly naïve manner Karina Beumer confronts people around her with existential questions. By documenting their honest replies and uncomfortable responses, each one of them becomes actor and accomplice in her search for meaning in the trivial matters of everyday life.”
– Simon Kentgens, June 2016

drawing: Simon Kentgens | book: Samuel Beckett, Watt , Olympia Press, Paris, 1953 (2009, Faber and Faber, p. 39))

“We zouden deze Nederlandse kunstspruit toch enig Belgisch surrealisme kunnen toedichten.”
– Hilde Van Canneyt, Juni 2016

“Karina Beumer konfrontiert die Menschen in ihrem Umfeld auf humorvolle, freimütige, teils scheinbar naive Weise, mit existenziellen Fragen. Sie dokumentiert deren ehrlichen und unbehaglichen Antworten. So wird jeder und jede von ihnen zu Schauspielern und zugleich Komplizen bei Beumers Suche nach der Bedeutung der Banalitäten des täglichen Lebens. „Wenn es nur so einfach wäre“ ist eine romantische Komödie – ohne Happy End.”
– Nina Hebting, June 2016

“An uncomfortable grouping together of objects, color fields and textures.”
– Brenda Tempelaar, June 2015

“Schaduwspel.”
– Puck Vonk, April 2015

___________________

To whom it may concern

___________________

Karina Beumer’s (°1988)  werk ontstaat vanuit het plezier van het kijken en alledaagse verwonderingen. Ze maakt schilderijen, grote tekeningen, ruimtelijke vormen en exploreert hoe langer hoe meer de mogelijkheden van performance als een participatief gegeven. Ze gelooft dat haar generatie de condities kan creëren waarin hele bijzondere dingen kunnen gebeuren wanneer diverse integere artistieke praktijken elkaar ontmoeten.
– BAMART